De Van Nelle ontwerpfabriek is een rijksmonument en is kandidaat voor de lijst van werelderfgoed van UNESCO.

De voormalige Van Nellefabriek aan de Schie in Rotterdam geldt als een van de voornaamste industriële monumenten in Nederland. De fabriek, ontworpen door Leendert van der Vlugt en Mart Stam en gebouwd tussen 1927 en 1929, is een schoolvoorbeeld van het Nieuwe Bouwen. Opdrachtgever was de toenmalig directeur van Van Nelle, Cees van der Leeuw. De fabriek behoort tot de Top 100 der Nederlandse UNESCO-monumenten.

In de twintigste eeuw was het een grootschalige productiefaciliteit voor koffie en thee. Tegenwoordig biedt het onderdak aan uiteenlopende bedrijven op het gebied van media en design. Vandaar dat de fabriek sindsdien door het leven gaat als Van Nelle Ontwerpfabriek. Een aantal ruimten wordt gebruikt voor vergaderingen, congressen en evenementen.

Het plan voor de restauratie en de projectbegeleiding van de Van Nellefabriek werd gemaakt door Wessel De Jonge, DS maakte het ontwerp voor de buitenruimte. Halverwege 2000 is de verbouwing gestart.

(Het betreft de voorlopige Lijst UNESCO Werelderfgoed van het Koninkrijk der Nederlanden 2010, tot stand gekomen na herziening van de Voorlopige Lijst uit 1994/1995).

De familie Koren, DS en Landschap Noord-Holland hebben de handen ineengeslagen om een expositie van zeven beelden langs de Leybeek op Landgoed Leyduin mogelijk te maken.

Vanaf 29 april is op het landgoed in Vogelenzang de expositie van S. Koren te zien. De beelden liggen aan de oevers van de Leybeek. Deze beek stond aan de basis van de Nederlandse waterleidinggeschiedenis en is tevens de naamgever van het landgoed Leyduin. 

Bezoekers kunnen een route lopen langs de beek en in de schitterende groene omgeving genieten van kunst, natuur en cultuurhistorie. Een folder is te verkrijgen in informatiepunt De Kakelye aan de Manpadslaan 1 in Heemstede/Vogelenzang

'HABITAT' finalist Green Architecture Competition

De inzending 'HABITAT' van het team DS, VenhoevenCS en Wim Timmermans (lector Larenstein) is gelecteerd als finalist voor ‘The Green Architecture Competition’. De prijsvraag, georganiseerd door het NAi en Ministerie van EL&I, beloont onderzoek naar slim ruimtelijk ontwerp die ontwikkeling van biodiversiteit moet stimuleren.

De inzending pleit voor een nieuwe denkwijze over het begrip ‘habitat’ en onderzoekt hoe ontwerpers tot een leefomgeving kunnen komen die meerwaarde heeft voor verschillende soorten mensen, planten én dieren. Team VenhoevenCS / DS / Wim Timmermans doet samen met specialisten onderzoek naar de mogelijkheden om huisvesting voor mens en dier te combineren in de 'huid' van de gebouwde omgeving; de gevel, het dak, de tuin, het straatprofiel. Dit zorgt voor een ultiem geïntegreerd leefklimaat voor mens en dier, die je nu alleen nog maar aantreft buiten de stedelijke woonomgeving.

Het resultaat van het onderzoek is een reeks concrete ontwerpvoorstellen met uitgewerkte details, toegepast op herbestemmingsprojecten. Het doel van de voorstellen is het vergroten van biodiversiteit in de gebouwde omgeving, het tegelijkertijd zichtbaar maken voor passanten. Het bereiken van esthetisch waardevolle bijdragen is hierbij leidend.

De finalisten werken komende maanden hun inzending verder uit, waarna de jury in juli de prijswinnende voorstellen zal bekendmaken. 

Voor meer informatie of hoge resolutie beelden kunt u contact opnemen met DS:
T: 020-5301 252, E: renske@dsla.nl

Sinds deze week hebben wij een prachtige mini-vleugel op de werkvloer staan, een Reinhold Schröther, vermoedelijk uit de jaren 30 of ouder*. Er is altijd op gespeeld en wij zetten dat graag voort!

Denkt u ook wel eens aan een lenteconcert in een industriële ruimte? Misschien wilt u eens ervaren hoe het voelt om een vleugel te bespelen op een dakterras midden in Amsterdam? Thuis geen piano maar wel de behoefte om te spelen? Of bent u een kenner en kunt u ons vertellen uit welk jaar de vleugel komt?

Bel of mail ons: 020-5301252 of renske@dsla.nl

*Reinhold Schröther: de fabriek werd in 1914 opgericht in Berlijn en produceerde piano's tot 1931. Het serienummer van deze vleugel is 3241

De uitvoering van de deksloof aan de Maasboulevard in Venlo is in volle gang. Op de kade langs de Maas, ter hoogte van de aanlanding van de brug, is tijdens de archeologische opgravingen* een steunbeer van de middeleeuwse vestingwerken gevonden. Vanaf de plek van de vondst is een prachtig zicht op de Maas noordwaarts en een zicht op de voormalige vesting Sint Michiel westwaarts. Vanaf dit punt wordt nu de geschiedenis van Venlo, stad aan de Maas, met een tableau uitgelegd, een deksloof op de kademuur

* tijdens onderzoek door ADC ArcheoProjecten in 2002–2005 een nederzetting uit de Romeinse tijd en een middeleeuwse stadsmuur ontdekt. Venlo was een logistiek kruispunt langs de Maas in de Romeinse periode en gedurende de Middeleeuwen. De gemeente wil deze cultuurhistorische waarden en het collectieve geheugen van de stad uitdragen en breder bekendmaken. DS heeft hiervoor samen met ADC Heritage een ontwerp gemaakt, opgedeeld in een drietal projecten, dat op dit moment wordt uitgevoerd.

Buitenplaatsen De Hartekamp en Overplaats met de Linnaeustuin, projecten van DS zijn te zien op de expositie ‘Heemsteedse wijken te kijk’.

Het tentoongestelde paneel verbeeldt de gelaagdheid van onze werkwijze.

De expositie is tot en met 27 mei 2012 te zien in het ABC Haarlem, Groot Heiligland 47

De uitvoering van de expeditiestraat naast het Europolgebouw in het gebied The Hague World Forum is vrijwel gereed. Aan de zijde van het toekomstige Forumplein bevindt zich de tijdelijke trap, een samenwerkingsproject van DS en Bastiaan Jongerius Architecten. Bewonder de kleurontwikkeling van het materiaal!

Aan een lange periode van scheiding tussen mens en natuur komt eindelijk een einde. De natuur mag weer in onze leefomgeving zijn. DS heeft de woonwensen van de meest voorkomende diersoorten in ons land gevisualiseerd: De technische randvoorwaarden voor nestel- en slaapgelegenheid in en rond gebouwen. Zoals de mens zijn programma van eisen heeft, zo heeft de kerkuil dat ook. Wij hopen met de visualisatie van dit PVE der dieren de drempel te verlagen voor opdrachtgevers en architecten om te gaan bouwen voor zowel mens als dier.

Het A2-park, afronding VO-proces

Lokatie
Het A2-park is gelegen in Leidsche Rijn, aan de voet van het Leidsche Rijn Centrum. Het park ligt grotendeels op het dak van de A2-tunnel. Het park ligt 9 meter boven NAP. 

Thema wind
Bij een verblijf op grote hoogte hoort wind. Het park heeft het thema “wind”. Dit laat zich in de basis van dit ontwerp verbeelden in de beplantingskeuze, waarin grassen en ratelpopulier bijvoorbeeld goed passen. Het thema kan de keuze sturen voor welke nieuwe elementen en beplantingen in de toekomst worden toegevoegd. In de loop van de tijd kan het “wind”-karakter worden versterkt.

Relatie met de omgeving
De A2 tunnel is ontwikkeld om de verbinding van Leidsche Rijn met het oude Utrecht te vergroten. Van de snelweg is straks geen spoor meer te bekennen, op twee dienstgebouwen na. Het hooggelegen park gaat als grote openbare ruimte een relatie aan met het Amsterdam-Rijnkanaal. Het kanaal dat door de ontwikkeling van Leidse Rijn centraal in de stad Utrecht is komen te liggen. Het kanaal is de verbinding met het landschap buiten de stad en het kanaal is zelf landschap. De bruggen markeren het kanaal op grote afstand. Dankzij de hoge ligging kan het park metaforisch “de hoge richel zijn van de vallei waarin het kanaal ligt”.
Vanuit het Leidsche Rijn centrum wordt een uitzichtpunt gemaakt dat over de gehele lengte van het park uitkijkt, met op de einder de markante brug over het kanaal in Papendorp.

Relatie met de randen
Het park is ontworpen nog voordat de wijk Leeuwenstein Noord vorm krijgt. Aan de parkzijde zijn woningen gepland. Er is een verkennende studie gemaakt van mogelijke verbindingen tussen het park, de articulering en schaal van de bebouwing aan het park en de relatie via de wijk met het kanaal en het centrum van Utrecht. Aan de westzijde ligt de Stadsbaan, de ontsluitingsweg parallel aan de A2. De Stadsbaan maakt het centrum van Leidse Rijn vanaf de A2 aan noord- en zuidzijde bereikbaar. Aan de Stadsbaan staan gebouwen met voornamelijk kantoorbestemming. Direct achter deze bebhouwing ligt straks een school die het park wil gebruiken voor buitensport.

Ruimtelijke drager 
Het verblijf op grote hoogte langs het kanaal wordt nog gedramatiseerd door de richel van 1.20m. hoogte met daarop een pad. De wandelaar, hardloper en skater op het pad ziet in beide richtingen de bruggen over het kanaal. 

Morfologie park
De richel maakt de ruimtelijke ervaring van dit lange rechte smalle park bijzonder interessant, afwisselend en rijk. Het werkt niet als visuele barrière tussen Leeuwenstein-noord en Hoge Weide, over de maximale hoogte van 1,20 meter ten opzichte van het omringende maaiveld is alles te zien omdat de gemiddelde ooghoogte  tussen 1,50m - 1,70m ligt. 
Vanaf de richel is een flauwe helling richting Stadsbaan. Door de helling is het park extra in beeld.
Het talud aan de zijde van Leeuwenstein-noord is 1:3. In de lengterichting slinkt de richel tot maaiveld om het pad met de wandelaar, jogger en skater te leiden naar de oversteekplek. Doordat het maaiveld zakt ontstaat tevens een veilig overzicht.


Ruimtelijke geleding
Op de koppen van het park staan hoge bomen. Ze spelen met de verrijking van de ruimtelijke ervaring in de lengte van het park, op autonome wijze ten opzichte van de richel. Ze duiden ook de koppen van het park aan. Vanaf de tunnelentree aan de zuidzijde ziet de A2-auomobilist de bomen op het dak, daarmee aanduidend dat op het dak van de tunnel een park ligt. Aan de zijde van Leeuwenstein-noord staat langs de gehele gevel een bomenrij. En aan de westzijde wordt de ruimte afgezet met de dubbele rij bomen langs de ventweg van de Stadsbaan. Het park ligt hiermee in een extreem groene ruimte, met op de tweede rang de omringende gebouwen. Het zicht op het centrum is als enige juist boomloos gehouden. 
 
Sferen
Ten westen van het pad zal een rijkdom aan paars bloeiende heesters en vaste planten en intrigerende huisvesting voor dieren het beeld vormen. Daartussen scharrelen de bezoekers rond.
Ten oosten van de richel is het gemaaide gras voor het actieve gebruik. Het maairegime wordt aangepast aan de functie: de sportvelden zijn strak gemaaid en onder de bomen kan het gras lang uitgroeien. Door het regisseren van het maairegime kan een boeiend ruimtelijke effect ontstaan in het maaiveld, dat door het jaar heen veranderend is.
Als sluitstuk ligt in het zuidelijke deel van het park nog ruimte voor toekomstige participatie uit de buurt in de vorm van een vormgegeven 'kader'. Het Parkpad loopt in de gehele lengte van het park en rijgt hiermee alle activiteiten aan één. Op de uiteinde van het pad is er uitzicht op het kanaal en/of de bruggen over het kanaal.

 Programma
Het park wordt doorsneden door de wegen tussen Stadsbaan en Leeuwenstein-noord. Voor elk segment tussen de wegen is een eigen programma gedacht, passend bij de maat en de ligging in de stedenbouwkundige context. De sportvelden liggen ter hoogte van de school. Het amfitheater het dichtst bij de stad. Het buurtveld en de scatebaan in de luwte. Op beide uitersten van de richel zijn de uitzichtpunten met zitgelegenheid.
Ook voor de natuur zijn maatregelen genomen om het gebruik te vergroten. Onder de Stadsbaan, de grootste barriere tussen west en oost, liggen buizen waardoor de kleine dieren kunnen lopen en kruipen. In de noordzuid-richting is de bloemenzijde de fourageerplek voor veel dieren. Hierbinnen zijn artificiele nestelgelegenheden een design toevoeging waarmee de natuur extra zichtbaar aanwezig zal zijn.

Verkeersstromen
In het park liggen alleen paden voor wandelaars, jogger en kleine wieltjes.  De fietsroute loopt over de ventweg aan de oost- en westzijde,  aansluitend op de fietspaden in oost-westrichting die voor het centrum langs gaan (aansluiting nader te bestuderen door Bureau Baljon).

Aanleiding
Het team DS landschapsarchitecten/ Landschap Noord-Holland (LNH) / Wingender Hovenier architecten werkte in een pilot op de grens van stad en land in de metropoolregio Amsterdam. Op die grens is een  reeks veldateliers georganiseerd. 

Vraag
Hoe kan de bereikbaarheid en beleefbaarheid van het landschap dicht tegen de stad aan verbeterd worden? Deze vraag is de opmaat geweest voor een vernieuwende samenwerking tussen een landschapsbeherende organisatie (LNH), twee ontwerpbureaus (landschapsarchitectuur en stedenbouw) en verschillende terreineigenaren/-gebruikers.

Sleutel
De sleutel tot vergroten van de bereikbaarheid en beleefbaarheid van het landschap blijkt te liggen in samenwerking met de buren. Dat geldt voor zowel particuliere eigenaars als overheidsinstanties. 

Na deze pilot gaan we door met het organiseren van veldateliers.

Veldateliers
In de eerste van de reeks door het team geënsceneerde ontmoetingen verzamelen de eigenaren van de percelen rondom het natuurgebied zich rond de tafel. Onder leiding van de geoefende ruimtelijk ordenaars worden schetsend op kaarten snel nieuwe ontdekkingen gedaan en richtingen voor ontwikkeling uitgezet.

In het tweede veldatelier schuiven ondernemers, gebruikers en passanten aan die baat hebben bij grotere gastvrijheid. De schetsen uit de vorige ontmoeting dienen als startpunt. Aan tafel wordt minder geschetst op lange lijnen en meer op kleine aanpassingen. Er wordt gesproken over alle kansrijke vormen van gebruik die nu blijven liggen. Dan wordt ook de soms grote kloof tussen beheerders en projectleiders en gebruikers zichtbaar. Beherende instanties, zo blijkt, zijn primair bezig met in stand houden van hun terreinen maar niet met veranderen. Overheden zijn log, ze maken hun nieuwe projecten met vooraf vastgesteld gebruikersaanbod. Ondernemers, gebruikers en passanten profiteren weliswaar van het beheerde en in aanbouw zijnde maar, niet onbelangrijk, bepalen ook mede het succes en de draagvlak, dat zijn invloed heeft op de hoeveelheid middelen dat besteed zal gaan worden aan de gebieden. Dit veldatelier maakte een kennismaking tussen beide kanten mogelijk en bovendien een uitwisseling van elkaars percepties.

Het derde atelier is voor de beslissers, hierin sluiten directeuren, wethouders en grootgrondeigenaren aan. Samen wordt bezien of de kansen uit de veldateliers kunnen worden omgezet in projecten. Het concrete resultaat van de eerste drie ateliers is: een project stationsomgeving Halfweg, oprichting van een landschapsfonds met de Rabobank en een herijking van het bestaand beleid Oostrand Beverwijk

Presentatie
Om de resultaten echt te laten landen in het denken en handelen van betrokken eigenaars, buren en ondernemers is de vorm van presenteren aangepast aan de lokale wensen. In Beverwijk is bijvoorbeeld een inspirerende vorm gevonden in een prent die illustratice Rafaella Wang maakte voor het gebied. 

Conclusie
Het blijkt mogelijk te zijn zelf een uitdaging tot verbetering van de ruimtelijke kwaliteit te formuleren, daar medestanders in te vinden om vervolgens tot daden te komen. Dit is een nieuwe vorm van ruimtelijke ordening: van onderop maar wel met professionele sturing.

De resultaten van de ontmoetingen zijn bovenaan deze pagina als pdf te downloaden. 

Intergemeentelijk samenwerkingsverband van 23 gemeentes van Arcachon tot Bayonne

Het studiegebied staat aan de vooravond van een grote transformatie. De bevolking zal naar verwachting binnen 30 jaar verdubbelen en er liggen grote opgaven voor natuur, het controleren van de zandduinen en het diversificeren van de werkgelegenheid. Hoe is deze grote transformatie te stroomlijnen zonder de belangrijke locale kwaliteiten en sociale verbanden te overstemmen, en het gebied haar eigen karakter te laten behouden?

We benaderen deze opgave vanuit de drie componenten van duurzaamheid: Authenticiteit, Diversiteit en Innovatie. Authenticiteit behelst het onderzoeken en definiëren van de kwaliteiten die het diep gewortelde karakter van het gebied bepalen, kortom de <i>genius loci</i>. De component diversiteit is het zoeken naar nog verborgen of marginale kwaliteiten, die versterkt en verrijkt kunnen worden. De innovatiecomponent brengt inspiratie vanuit andere plekken naar het studiegebied.

Het doel van deze studie is het combineren van de drie componenten tot een duurzaam geheel. Een geheel dat leidt tot een gezonde, gediversifieerde economie; een sterke ruimtelijke en sociale structuur binnen de dorpen en steden, die nieuwkomers kan opnemen zonder identiteit te verliezen; en een robuuste basis van natuur en landschap, met voldoende ruimte en mogelijkheden voor menselijke activiteit.

In mei 2010 is de bouw van het Meander Medisch Centrum gestart. Het nieuwe ziekenhuis aan de Maatweg vervangt twee bestaande locaties, locatie Lichtenberg en locatie Elisabeth. In 2013 wordt het nieuwe ziekenhuis in gebruik genomen

ontwerp buitenruimte: DS; ontwerp gebouwen: Atelier Pro

Het Meander Medisch Centrum is gesitueerd in de groene lob langs de Eem. Samen met de geniedijk vormen deze de beelddragers die tot diep in het stedelijk weefsel doorlopen. Het bouwen op deze locatie vraagt om een houding die recht doet aan de aanwezige waarden van natuur en cultuurhistorie. De opgave voor het terreinplan ligt met name in het laten binnendringen van het landschap tot diep in het gebouw en in het creëren van een groene omgeving en een menselijke maat waardoor een aangename verblijfsklimaat ontstaat voor patiënten, bezoekers en ziekenhuismedewerkers. Het samenspel tussen architectuur en landschap heeft geresulteerd in een nauwe vervlechting van gebouw, omliggend terrein en het landschap van de Eem.

DS landschapsarchitecten ontwerpt de openbare ruimte in het The Hague World Forum (THWF). De eerste fase tussen het World Forum Congress Centre en het nieuwe Europol gebouw wordt momenteel uitgevoerd. De rest van het plangebied bevindt zich in de DO- of besteksfase.

Speerpunt voor het ontwerp is het thema verbinden. DS wil in het gebied een duinpark aanleggen met een promenade van Gemeentemuseum, via Catsheuvel en Europol tot aan het Churchillplein. Daar kijkt de bezoeker uit over het eindpunt van de wandelroute: het Joegoslavië Tribunaal. De zachte sfeer van de duinen zal vloeiend overgaan in de meer stedelijke sfeer van het World Forum plein. 

Landschappelijke onderlegger
 Het World Forum ligt zowel in de voormalige strandvlakte met de Haagse Beek, als op de voormalige duinen (Catsheuvel). De vijverpartijen rond het Gemeentemuseum verwijzen naar de vlakte, de lommerijke villabuurt naar het duinlandschap.

Stedenbouwkundige context
Het World Forum ligt in de villazone rond het Catshuis (plan Berlage). Doordat in WOII villa’s zijn gesloopt en vervangen door grotere kantoorgebouwen en hotels is het groen versnipperd en smal. Alleen samenwerking in de restruimtes kan leiden tot terugkeer van het groene straatbeeld.

Mentale verbinding
Het vredespaleis ligt ook in de villazone. Een denkbeeldige gekromde as verbindt het gebied tussen de twee internationale instellingen het Vredespaleis en het Joegoslavië-tribunaal.

Op het terrein van The Hague World Forum bevindt zich het monument ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de OPCW (Organisation for Prohibition of Chemical Weapons). De plek biedt troost aan iedereen die begaan is met de slachtoffers van chemische wapens. Het monument werd op 9 mei 2007 officieel geopend door Koningin Beatrix.

Een cirkel met een diameter van 25 meter is alvast ingericht met hoge grassen, platen natuursteen en keitjes - deel van de promenade - en biedt plaats aan het monument.